Definicja
Księga główna to część ksiąg rachunkowych, w której prowadzi się konta syntetyczne i zapisuje operacje w porządku systematycznym, zgodnie z zasadą podwójnego zapisu. Prowadzą ją firmy stosujące pełną księgowość, m.in. spółki z o.o. i spółki akcyjne.
Elementy ksiąg rachunkowych
Księgi rachunkowe tworzą razem:
- dziennik – chronologiczny zapis operacji,
- księga główna – zapis tych samych operacji na kontach syntetycznych,
- księgi pomocnicze – konta analityczne, które uszczegóławiają konta księgi głównej,
- zestawienia obrotów i sald – kontrolne podsumowanie kont,
- wykaz składników aktywów i pasywów – inwentarz.
Co zawiera księga główna
Każde konto księgi głównej pokazuje bilans otwarcia, obroty po stronie Winien i Ma oraz saldo. Zapisy muszą być zgodne z zapisami w dzienniku, a suma obrotów wszystkich kont – równa obrotom dziennika. Plan kont, na którym opiera się księga główna, określa polityka rachunkowości firmy.
Kto prowadzi księgę główną
Obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych mają m.in. spółki kapitałowe, spółki komandytowe i komandytowo-akcyjne, a także osoby fizyczne i spółki osobowe po przekroczeniu określonego progu przychodów. Mniejsze firmy mogą zamiast tego prowadzić KPiR lub ewidencję przychodów przy ryczałcie.
Najczęstsze pytania
Czym różni się księga główna od dziennika?
Dziennik ujmuje operacje w kolejności chronologicznej, a księga główna – te same operacje pogrupowane na kontach syntetycznych.
Czy księgę główną można prowadzić w programie?
Tak, w praktyce księgi rachunkowe prowadzi się w programach komputerowych spełniających wymogi ustawy o rachunkowości.
Kto musi prowadzić pełną księgowość?
Przede wszystkim spółki kapitałowe i niektóre spółki osobowe, a także przedsiębiorcy, których przychody przekroczyły ustawowy próg.
Powiązane hasła w encyklopedii
Hasło ma charakter informacyjny i opisuje stan prawny na wskazany dzień. Nie zastępuje indywidualnej porady – w konkretnej sprawie skontaktuj się z nami.